Σε γενικές γραμμές αυτά που μας έκαναν εντύπωση ήταν: α. Την εφημερία στα διαλείμματα την κάνουν άνθρωποι που προσλαμβάνονται για αυτή τη δουλειά. β. Το Γυμνάσιο διαρκεί 4 χρόνια ( 11-15 χρονών).γ. Δεν υπάρχουν τελικές εξετάσεις στο Γυμνάσιο παρά μόνο στην τελευταία τάξη για το Λύκειο δ. Οι μαθητές/τριες έχουν πρόγραμμα πρωί-απόγευμα με διάλειμμα 2,5 ωρών το μεσημέρι για φαγητό. Τρώνε είτε στο σχολείο είτε πηγαίνουν σπίτι και ξανάρχονται. Το φαγητό στο σχολείο είναι δωρεάν για τα παιδιά από οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα. ε. Τα βιβλία τα επιλέγουν οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι δίνουν κυρίως σημειώσεις. στ. Μέσα στις τάξεις απαγορεύονται τα πάντα: κινητά, κουκούλες, τσίχλες, ψίθυροι, ομιλίες κλπ. Οι ποινές είναι άλλου τύπου: κάθονται παραπάνω ώρες στο σχολείο, κάνουν παραπάνω εργασίες, καθαρίζουν την τάξη. ζ. Οι σχέσεις εκπαιδευτικών-μαθητών/τριών είναι απρόσωπες, γιατί τα σχολεία είναι μεγάλα. Δεν γνωρίζουν πολλές φορές όλους/ες τους/τις μαθητές/τριές τους. Δεν υπάρχουν πολλοί/ές εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής. Πολλά παιδιά τελειώνουν το σχολείο και δεν έχουν μάθει ούτε τα βασικά. θ. Οι γονείς παρεμβαίνουν πολύ στην εκπαιδευτική διαδικασία και έχουν λόγο ακόμα και για το αν το παιδί θα επαναλάβει την τάξη. ι. Έχουν σύστημα αξιολόγησης των δεξιοτήτων του παιδιού, αν και έχει μεγάλη γραφειοκρατία.

Μάθαμε πολλά και στο τέλος τους ζητήσαμε να πουν το θετικό/τα θετικά του δικού μας συστήματος, όπως το έχουν αντιληφθεί αυτές τις μέρες. Έκπληξη: η καλλιέργεια της αυτονομίας και της υπευθυνότητας, η ελευθερία της έκφρασης, οι σχέσεις που καλλιεργούμε με τα παιδιά, το μέγεθος του σχολείου.